
Inwoners van het Noorden kregen zomaar ineens met een heel ander weerbeeld te maken. Dagenlang bleef de temperatuur zo’n beetje rond het vriespunt hangen. Beetje er onder en dan weer een beetje er boven. Af en toe deed de wind ook nog eens stevig mee om het echt (ouderwets) winters te laten aanvoelen. Zelfs zo nu en dan ook nog met wat echte sneeuw; maar die was van korte duur!
Ja en dan begint het waarachtig in het Noorden zo maar ineens op klein beetje voorjaar te lijken, met temperaturen in de dubbele cijfers. OK, we zijn er nog lang niet, maar hoe je het ook bekijkt: het begin is er……!
Als je zoals ik, elke 14 dagen een bijdrage aan de blog van onze regio toevoegt, dan kan het uiteindelijk gebeuren dat je zoetjesaan in herhaling gaat vallen. Het zal mij nog wel eens vaker overkomen.

In de vorige bijdrage (die over GROEIEN) ging het over de jaarlijkse terugkeer van de welbekende sneeuwklokjes, die naar mijn idee elk jaar rond hetzelfde tijdstip in bloei komen te staan. Vorige keer liet ik zien hoe ze bezig waren te ontluiken. Na dit verhaaltje hou ik er ook weer over op, want het is natuurlijk ook elk jaar weer hetzelfde. Niet nadat ik nog een foto heb laten zien hoe ze er nu voor staan.

De pollen sneeuwklokjes worden nog steeds wat groter en zijn dan ook steeds beter te bekijken. Er komen ook elk jaar wel een flink aantal bij, omdat ze soms zaadbolletjes hebben gevormd. Dan komen er ergens aan de andere kant van het hekwerk, in de berm van de openbare weg, zomaar sneeuwklokjes te voorschijn. Vorig jaar stonden ze daar nog niet!
De hele winter waren ze er al wel, maar niet zo heel erg verdeeld. Nu de maand februari zo’n beetje ten einde loopt, zien we ineens een heel ander beeld.

Dat beeld is ook elk jaar gelijk. Aan elke zijde van de woning is een stuk tuin, met wat boompje, struiken en een gazon. Kortom, een ideaal gebied voor een stel merels een territorium te gaan vormen. Dat gebeurt dan ook elk jaar weer, op precies dezelfde manier. Achter ons huis staat een schuur, over de volle breedte van het huis. Nu is ook elk jaar het midden van de lengte van het dak van de schuur de scheidslijn van de territoria van de (beide) merel koppels.

Maar niet slechts voor de twee stellen zwarte lijsters!
Elk jaar gedurende de late herfst en de vroege winterperiode zie je in onze tuin géén houtduif ! In het begin van de februarimaand zie je soms de eerste terugkerende houtduif weer verschijnen.

Hun belangstelling gaat meestal direkt uit naar een paar oude coniferen, waarin ze gedurende het jaar keer op keer een nest maken en een broedpoging wagen. Zodra nummer twee verschijnt wordt er al eens rondgekeken of het daar nog wel geschikt is om te broeden. Komt er dan nog een tweede koppel in de naaste omgeving te voorschijn, dan wordt net als bij de merels het midden van de dak lengte als slagboom gehandhaafd. Dat is dan de scheiding voor beide territoria.
De eerste houtduif was al begin februari gesignaleerd en de tweede is er ook al weer.
De eerstvolgende bijeenkomst staat gepland op donderdagavond van 9 april a.s.
Dit wordt een inspirerende en informatieve avond.
Dhr. Robert Hauwert zal die avond een uitgebreide uiteenzetting geven over de gloednieuwe website van Aviornis International Nederland, waarover u allemaal al eerder een brief van het hoofdbestuur hebt gekregen. Ik ben mij er van bewust, dat deze aankondiging nogal wat vroegtijdig wordt weergegeven. Maar om u allemaal enthousiast te gaan maken kun je niet vroeg genoeg beginnen! Bijeenkomst op 9 april a.s. !! Later hierover meer!


