De actualiteit van gisteren

16 oktober 2017 - Uit eigen omgeving ...

Voortaan ga ik mij, meer dan voorheen, interesseren in de vereniging, waar ik lid van ben. Zeker weten !!!

Home

Actualiteit
Regioarchief
Agenda
Bestuur
Verslagen
Informatief
Sponsors
Aviornis Nederland
Reacties

E-mail:
Aviornis regio Fryslân
Laatste wijzigingen:
07-11-2017

Beste regioleden,
Ja en toen kregen we het donderdag 5 oktober gedurende de morgen en aan het begin van de middag wederom voor onze kiezen. Een najaarsstorm leverde code geel op in het noordelijk kustgebied en er werden uitschieters van de wind verwacht die tot windkracht 12 zouden kunnen gaan. Dat werd net niet gehaald, het bleef bij 11, maar wat er aan losse takken in de bomen bij de vorige storm niet was uitgewaaid, kwam nu wel los. Zo blijven we wel even bezig!

Zoals in ons boekje van augustus van dit jaar staat vermeld, om precies te zijn op blz. 80, zijn tijdens het 35-jarig jubileumfeest van onze regio, twee leden gehuldigd en bevorderd tot ere-regio lid. Ik was daar één van en er werd bij geschreven dat het echt een aanrader was om mijn artikelen op de website te lezen. Nou, is dat natuurlijk een hele eer, maar geloof me, het is niet altijd even eenvoudig om een geschikt verhaal te vinden.

Gelukkig gebeurt er veel om ons heen en verschijnen er ook met regelmaat vreemde zaken in de krant; dus van tijd tot tijd kan ik daar dan wel gebruik van maken. Er zijn echter ook momenten dat er niets te vertellen valt en dan moet ik putten uit verhaaltjes/anekdotes die in eigen omgeving zijn gebeurd of voorgevallen.

De eerste gebeurtenis betreft het verhaaltje van de wilde eend, een vrouwtje en heel sterk gelijkend op bijgaande, van het Internet geplukte, foto. Tijdens de nog hevig woedende vogelgriep-crisis in januari van dit jaar viel ze zomaar ineens in de vijver.
Blijkbaar leek het haar daar wel wat. Maar ze was wild (letterlijk en figuurlijk) en mocht volgens de aanbevelingen van onze vereniging eigenlijk helemaal niet tussen de gehouden vogels vertoeven. Dus werd ze telkenmale systematisch verjaagd, wat uiteindelijk niets opleverde. Toen er na een aantal dagen ook nog een kip (lopen in hetzelfde verblijf) was gesneuveld, was goede raad wel duur. De wilde eend had echter alras door, dat van het, voor de overige eenden op de vijver gestrooide graan, zij absoluut ook best wel een graantje mee kon pikken en dat gebeurde ook. Gelukkig bleef het bij slechts 1 dode kip (gewoon gestorven van ouderdom) want meer zijn er niet omgevallen. Maar nu komt het: deze van oorsprong “wilde eend” was na veertien dagen dermate ingeburgerd en tam, dat ik moest uitkijken er per ongeluk niet over te struikelen.

Zoals dat in de natuur gaat, gebeurde ook hier: er kwam na een tijdje een mannetjeseend bij. Een prachtige wildkleur woerd, die samen met haar ons af en toe kwam bezoeken tegen etenstijd. Duurde het bij het vrouwtje twee weken totdat ze niet meer bang was, bij de man duurde dat slechts twee dagen en eerlijk is eerlijk, ik had ze voor die tijd nog nooit gezien en ook nog nooit op de vijver gehad. Voorheen werden op de vijver zwemmende wilde eenden door mij absoluut niet getolereerd. Ik heb deze gedurende het voorjaar gedoogd, vanwege de mogelijkheid om de eieren te kunnen rapen en op te kunnen eten, want ik vind die persoonlijk een delicatesse. Dat rapen is overigens wel ten strengste verboden want de wilde eend is beschermd, maar ja, in onze provincie heerst nou eenmaal al eeuwen de traditie van eendenkorven langs de vaart of in de tuin. Echter, ik kwam bedrogen uit, want deze eend besliste anders en legde elders haar eieren en geen idee waar. Tot nu toe weten ze nog niet van het bestaan van een voerbak voor de overige bewoners van het perk, want daar heb ik ze nog niet gezien.

Gedurende voorjaar en zomer waren ze een tijdje uit het zicht (mogelijk kuikens en ergens in de rui en dan een tijdje niet kunnen vliegen) en vrij vlot daarna zijn ze weer terug en weten intussen nog precies wanneer het voedertijd is!

Deze foto is minstens net zo uniek als het bijbehorende verhaaltje. Er staan twee roodbekfluiteenden op (daar heb ik een groep van), de twee bovengenoemde wilde eenden (woerd is nog niet op kleur) en tussen de fluiteenden een waterhoentje met een stel jongen. Op de achtergrond, bij de pijl, nog een wat ouder waterhoenjong van het vorige legsel. Waterhoentjes heb ik bijna elk jaar wel op de vijver, het zijn wilde vogels, die komen en gaan. Het zijn, ook in het wild, schuwe vogels, die zich vaak liever niet aan de mens laten zien. Maar ja, als je bij een particulier in het perk wilt gaan wonen, zul je de eigenaar wel moeten gedogen en dat is altijd weer een strijd. Als ik tevoorschijn kom gaan zij en als ik ga komen zij weer tevoorschijn. Bovendien weten zij wel maar al te goed waar de voerbak staat en hoe die werkt.

Ze weten zich ook heel goed te verbergen en hun nest met eieren is soms vaak moeilijk te vinden tussen de pollen gele lis en ander oevergewas. Zodra de jongen vogels geboren zijn, wordt er heel snel en heel fanatiek een slaapnest gefabriceerd, op een heel andere plek dan het oorspronkelijk legnest en daarbij worden kosten nog moeite gespaard, m.a.w. alles wat los en vast zit moet er aan geloven om gebruikt te worden voor zo’n tweede nest. Eigenlijk heel vaak bevalt die plek uiteindelijk toch maar weer niet en wordt met hetzelfde fanatisme op een andere plaats opnieuw een slaapplek gecreëerd en er kunnen zo maar nog een paar volgen. Deze plek op de foto, een uitholling aan de waterkant, bekleed met allerhande plantaardig materiaal, werd dan uiteindelijk goed bevonden en is een hele tijd in gebruik gebleven, maar als mens had ik die onnozele plek natuurlijk niet uitgekozen.Compleet in het zicht, voor iedereen te zien, ook voor eventuele predatoren vanuit de lucht.

Mocht u zich storen aan de slecht uitziende grasmat, dan ben ik dat van harte met u eens, maar het was even te nat om te maaien en het oudere rietkipje was regelmatig op zoek naar allerhande insectenlarven en maakte er een bende van.

Voor het geval u het nog niet wist: jonge waterhoentjes worden door hun ouders lange tijd gevoerd en pas later gaan ze zelfstandig aan de slag en in de tussentijd zijn de korrels uit de trap-bak het opfokvoer. Het oudere jong op de foto (bij de gele pijl) helpt bij het voeren en grootbrengen van de jonge waterhoentjes; net zoals ze zelf is groot geworden door de hulp van de generatie vóór haar en de generatie daarvoor. De zes jonge waterhoentjes zijn het derde legsel dat dit jaar in onze vijver groot is geworden.

Zoals gezegd helpen de oudere jongen, wanneer ze nog niet helemaal donker zijn, de jongere vogels met opgroeien, door ze ook regelmatig voer aan te bieden. Als ze echter al flink uit de kluiten gewassen zijn en donkerder gaan kleuren, worden ze door hun ouders uit de omgeving verdreven en omdat het wilde vogels zijn, die, al vliegend, met gemak over de omheining kunnen komen, zijn ze allemaal weg als de volgende generatie zich al zelf kan redden. Nu, op dit moment van schrijven, zijn ze allen verdwenen, de wijde wereld in en dat zullen er in totaal in 2017 dus nu zo’n 21 geweest zijn, behalve het oude koppel, dat vermaakt zich nog prima, zij het steeds als ze mij zien, wat op de achtergrond. Terug zien doe ik ze bijna nooit meer, behalve als het een koude periode wordt, met een paar nachten stevige vorst. Dan is de aantrekkingskracht van de bekende voerplek toch wel heel groot en kunnen er zich zo maar een tiental waterhoentjes of meer rondom de voerbak verzamelen.

Is het leuk, rietkippen tussen de andere waterbewoners? Eigenlijk, om heel eerlijk te zijn, soms niet, want het zijn absoluut mee-eters en wanneer er zeer kleine jongen zijn kunnen ze fel territoriaal uit de hoek komen, soms met dodelijke slachtoffers onder de andere bewoners, maar dan kan per jaar en per stel wel verschillen. Aan de andere kant is het toch ook wel leuk om te zien hoe dat jonge, eerst onbeholpen, waterhoentjes-nageslacht van lieverlee langzamerhand groter gaat groeien, om uiteindelijk plotseling te zijn verdwenen in de grote wijde wereld. Zo gaat het uiteindelijk ook met de mussen, de spreeuwen en de merels en al dat andere grut wat her en der in de tuin heeft gebroed.

Er blijken dus ook witte waterhoentjes te bestaan, zoals op bijgaande foto is te zien, maar of deze opvallende exemplaren in de vrije natuur een lang leven is beschoren betwijfel ik. Onopvallend tussen het riet verdwijnen lijkt mij voor deze vogels haast een onmogelijke klus.

Op 23 november is er weer een bijeenkomst in Tijnje, met als presentator de vogel/natuurfotograaf Marcel van Kammen.

En dan nog even dit:

Namens het bestuur, Sytse Buursma, regioredacteur

<<<<<  terug naar Regioarchief

 
bovenkant pagina Iets nodig voor uw hobby? Kijk eens bij onze SPONSORS

J2-DC
© 2016 J2-DC