De actualiteit van gisteren

12 februari 2009 - Hartslag meten bij ganzen .....

Home

Actualiteit
Regioarchief
Agenda
Bestuur
Verslagen
Informatief
Sponsors
Aviornis Nederland
Reacties

E-mail:
Aviornis regio Fryslân
Laatste wijzigingen:
04-01-2012

Beste regioleden,
Zoals u van mij gewend bent, volg ik de natuur op de voet en vind ik het ook aardig, om u daarover zo nu en dan te berichten. Het zou immers kunnen zijn dat u het zelf toevallig niet zag, omdat u elders was of omdat u en dat kan ook, er niet de nodige tijd voor kon vrijmaken.
Zo trok een artikel, getiteld: “Rust in ganzenland wreed verstoord”, in de Leeuwarder Courant van woensdag 21 januari 2009 direct mijn aandacht.
Dat was natuurlijk ook de bedoeling van die grote kop boven dat artikel. Want het is een kunst (of kunstje) om lezersaandacht te genereren.
Welnu, waar ging het over?
Boeren in de gedooggebieden voor overwinterende ganzen krijgen financiële compensatie voor de geleden schade aan gewassen door ganzen veroorzaakt.
Boeren in die gebieden, die dat bedrag te laag vonden, deden niet mee en krijgen compensatie uit het Faunafonds en die is hoger.
Om schade te voorkomen moeten deze laatsten er wel alles aan(laten) doen.

Verjagen met van alles en nog wat en een aantal echt uit de lucht schieten is daarom bij een vergunningenstelsel geregeld. Maar nu komt het: de Vogelbescherming Nederland vind dit allemaal maar niks! Deze activiteiten in die gaten in die gedooggebieden zorgen voor veel onrust.
Het is nu al zo geregeld, dat wanneer er binnen een afstand van 500 meter verwijderd van het land, van de door Faunafonds gecompenseerde boer, zich ganzen bevinden, dan mogen jagers niet in actie komen. Op 600 meter mag dat dus wel.
De Vogelbescherming wil die grens liever bij 750 meter leggen. (maar ik vind dat symptoombestrijding.)
Waarom nou precies op 750 meter en niet op 1000 meter?
Hoe meet je dat trouwens en wat als die ganzen nu net op 745 meter zitten?
“Want,”zo zegt de Vogelbescherming,” vogels schrikken, vliegen op en ook verderop grazende ganzen vliegen op. Er wordt dan niet meer gefoerageerd”.
En wat als nou de wind van de andere kant komt, zodat ze niet eens horen dat er geschoten wordt?
En wat nou als er ineens een straaljager laag overkomt of op oudejaarsdag, wanneer de stilte van de hele regio verscheurd wordt door geknal van carbidbussen en vuurwerk?
Maar nu moet u allemaal heel goed opletten want nu komt er een heel belangrijke mededeling, eveneens gedaan door dezelfde woordvoerster van de Vogelbescherming Nederland. Het stond in de krant en ik weet natuurlijk niet of ze het zo letterlijk heeft gezegd of dat het een interpretatie van de verslaggever is geweest.

Maar er stond letterlijk: ”Ze vliegen op en hun hart gaat drie- tot viermaal sneller kloppen”. Ge-wel-dig! Wat een vondst!

Dan moeten die vogels wel zeer buitengemeen geschrokken zijn!
Als je als woordvoerster van de belangenbehartigende organisatie van alle vogels in Nederland dit soort termen gebruikt, dan mag je er van uit gaan dat daar ook onderzoek naar is gedaan. Dan verwacht je ook direct een verwijzing naar een rapport van TNO of weet ik veel welke instantie dergelijke
onderzoeken kan doen.
Hoe dan ook, er vliegen klaarblijkelijk naast een flink aantal geringde wilde ganzen en ganzen met een zendertje, ook zeker nog een aantal met hartslagmetertjes rond, die met regelmaat en om de haverklap (zeer zeker direct na geschrokken opvliegen) worden uitgelezen.
Normaal zou je misschien zeggen: ”hun hartslag zal door de schrik wel zijn gestegen”. Maar als je expliciet weet hoe veel hoger de hartritmefrequentie is, dan is dat heel knap en heel cool om dat zo in de krant vermeld te krijgen.
Het kan dus zo zijn dat het ganzenhart drie keer sneller klopt, maar het kan ook zo maar gebeuren dat het hartje van de geschrokken gans vier maal sneller is gaan tikken!
Een ieder die dat leest gelooft het dan natuurlijk ook direct.
Nietsvermoedende trouwe vogelbeschermings-sympatisanten en donateurs trappen er zo in, maar ik niet. Nu is het echt niet zo, dat ik op alle mededelingen van deze Nederlandse Vogelbeschermingmensen een schep zout leg. Natuurlijk niet, vogels beschermen is een goede zaak en mag best genoemd worden. Vogels beschermen mag ook best wat kosten, het komt immers de vogels ten goede.
Maar om nu als beschermingsorganisatie zo de krant te halen is verre van slim.
De gaten in de gedooggebieden (ook wel witte vlekken genoemd) zijn niet voor niets
ontstaan.
De betreffende agrariërs vonden destijds de compensatie van de door hen geleden schade te weinig.
Nou, dat is je goed recht zou ik denken, het is je eigen land en je eigen inkomen. Maar dan was het veel beter geweest om als belangenbehartiger van alle wilde vogels voor alle ganzen op te komen en er voor te zorgen dat ook in de nu nog witte vlekken op de gedooggebiedenkaart de financiën (hoe dan ook) goed en naar tevredenheid geregeld zijn en blijven. Het totale oppervlak van het gehele gedooggebied werd dan in een klap ook nog weer groter.
Dan werd en wordt er in die gebieden niet meer verjaagd of bejaagd en was er weer rust en vrede in die landerijen.

Dan klopten de hartjes van de niet meer opgejaagde vogels weer konstant en normaal.
Dat was een sterkere aktie geweest!
Maar ja, de ophef en consternatie rondom de uitgifte van vogelringen (25 februari 2007) destijds door Vogelbescherming Nederland in de media gebracht, was ook al niet zo’n geweldig sterke actie!

 

En dan nog even dit:

Ganzen kunnen ook heel boos worden!

Namens het bestuur, Sytse Buursma, regiosecretaris en redacteur.

<<<<<  terug naar Regioarchief

 
bovenkant pagina Iets nodig voor uw hobby? Kijk eens bij onze SPONSORS

J2-DC
© 2012 J2-DC