Regioarchief

Nieuwsbrief Aviornis - januari 2004

Home

Actualiteit
Regioarchief
Agenda
Bestuur
Verslagen
Informatief
Sponsors
Aviornis Nederland
Reacties

E-mail:
Aviornis regio Fryslân
Laatste wijzigingen:
04-01-2012

Geachte regioleden,
Allereerst wil ik u alle goeds en veel geluk toewensen in dit nog maar net begonnen nieuwe jaar 2004. Ik hoop dat dit jaar voor u nu eindelijk eens dat gaat brengen waar u al zo lang op hebt gewacht. Dank aan diegenen, die mij een kerstkaart hebben gestuurd!
Hebt u ook nog zitten bladeren of lezen in het Aviornis-watervogelboek? U had er mooi de tijd voor tijdens die lange winteravonden.
Na de donkere dagen voor de kerstdagen en de jaarwisseling is de traditionele tijd van overdenkingen wel weer zo’n beetje achter de rug. We kunnen weer vooruit gaan kijken, vooruit naar een nieuw seizoen. U zult weer gaan merken, dat langzamerhand de kracht van de zon groter wordt. Elke dag in januari komt de zon 1 minuut eerder op en gaat 1 minuut later onder, op een maand is dat al snel een half uur! De winter heeft zich al heel even laten zien, het heeft in december een tijdje dusdanig gevroren, dat de landslootjes vlug te voet over gestoken konden worden, om te schaatsen was het nog niet sterk genoeg. Lang heeft dat niet geduurd. Voor sommigen waarschijnlijk helaas, voor mij persoonlijk niet. Was ik vroeger een schaatsliefhebber op natuurijs, sinds ik o.a. watervogels ben gaan houden is dat niet meer het geval. Ik ben geen liefhebber van de winter. Brr! Is dat raar? Nee, voor houders van watervogels is er, denk ik, niets erger dan aanhoudende strenge vorst en een dichtgevroren vijver! Ik heb destijds gekozen voor watervogels en niet voor ijsvogels!
Dan moet er even nog wat gerectificeerd (recht gezet) worden. In de vorige Nieuwsbrief hebt u een verslag over de ruilbeurs in Een van mijn hand kunnen lezen. Het onderschrift was er echter niet door mij onder geplaatst, ik zou niet durven. Het is wat al te veel eer, of (om het maar in beeldspraak te zeggen), te veel veren in de kont! Ik denk dat we dan beter de zaken kunnen omdraaien en degene, die voor u nu al dertien jaar deze Nieuwsbrief maakt een paar flinke pluimen (beeldspraak) op dezelfde plaats moeten steken!!
In het lekker dikke decembernummer van deze Nieuwsbrief hebt u ongetwijfeld het toegevoegde verhaal kunnen lezen over de rosse stekelstaart en hebt u zich al of niet een mening gevormd over de vervolging van deze eendensoort. Zo’n soort artikel zet je aan het denken. Dat is trouwens ook de bedoeling van de uitgever van het blad waar dit artikel uit komt. Het blad publiceert allerhande artikelen over diverse onderwerpen, met als doel anders tegen het nieuws aan te kijken, of, zoals ze het zelf zeggen: “verhalen die anders zijn dan het nieuws dat wij geacht worden te geloven”. Nou, dat is prachtig, wij leven in een vrij land en kennen gelukkig het recht van vrije meningsuiting. Dat geldt dan ook voor mij. Van alle gegevens, die de schrijver van dat artikel aanhaalt, ben ik niet goed op de hoogte om ze op waarheid te kunnen schatten.
Wel ben ik het met de allerlaatste zin eens, nl.: “We weten alleen dat we te weinig weten om voor God te spelen”. Echter, ik denk niet dat dat de kern van de zaak is. De kern van de zaak is het begrip “faunavervalsing”. Dat is bijna altijd mensenwerk. Vele, vele jaren later blijkt dan dat de ooit goedbedoelde plannen van toen, soms desastreus uitpakken voor de bevolking en de biodiversiteit van heden.
Al door de eeuwen heen heeft het de mensen behaagt, planten, dieren en vogels om zich heen te hebben, die niet in de eigen omgeving voor komen. Het doel was velerlei, bij planten vaak de verfraaiing van de omgeving, bij vogels en dieren veelal de jacht en/of het bont of gewoon voor de sier. Soorten, die ons toenmalige klimaat niet of slecht konden doorstaan verdwenen weer even snel als ze waren gekomen. Soorten die beter bestand waren tegen onze weersgesteldheden bleven behouden, zoals bijvoorbeeld de jachtfazant, het konijn, de moeflon. De ontsnapte exemplaren van de ooit voor het bont gefokte diersoort als de muskusrat zouden het hier nooit zo lang hebben uitgehouden als de klimatologische omstandigheden niet goed voor hen waren geweest.
In een onbewoond Nederland zou het voor deze diersoort een waar paradijs zijn geweest, ware het niet dat we nu met z’n 16 miljoenen leven in gebieden van soms flink beneden de zeespiegel.
Bij het niet systematisch verdelgen van dit overigens mooie dier zou een fors deel van de Nederlandse bevolking zo nu en dan best meer dan natte voeten kunnen krijgen. Dit is nu zo’n voorbeeld van faunavervalsing waarvan men destijds nooit de gevolgen heeft kunnen overzien.
Moet men dan niet bijzonder alert zijn op het moment dat men tot de ontdekking komt dat er weer een “exoot” is gesignaleerd? Ja, dat moet men zeker, want later is te laat en (nog een mooie) beter ten halve gekeerd dan te hele gedwaald. Helaas biedt de Flora en Faunawet vaak niet de mogelijkheid tot ingrijpen, omdat bijna elke soort zodanig is beschermd, dat je er niet eens naar mag wijzen, laat staan een veer ervan in je bezit mag hebben. In het Europa van vandaag zijn de regels ook nog eens dusdanig variabel, dat een soort in het ene land hardnekkig wordt beschermd, terwijl over de grens dezelfde soort ineens weer vogelvrij is. Dat schiet dus niet echt op zo!
Gelukkig ontstaat er in Nederland soms ineens een beter inzicht, zoals bijvoorbeeld bij de nijlgans, de wasbeer en de marterhond. Helaas blijkt dan vaak ook weer, dat later echt te laat is en de klok niet meer is terug te draaien.
Tjonge, wat een aanloop naar de problematiek rondom de rosse stekelstaart! Als we echt willen, dat de witkopeend raszuiver in het gebied van herkomst zal kunnen blijven overleven, dan zullen er inderdaad draconische maatregelen genomen moeten worden. Daarbij spelen we niet voor God, maar proberen we te herstellen, wat ooit in het verleden faliekant fout is gegaan. We kunnen ook gewoon niets gaan doen en verder in de tijd tot de ontdekking komen dat er weer een diersoort uit zijn oorspronkelijke leefgebied is verdwenen en/of is uitgestorven.
Het nare rond de gehele kwestie van de faunavervalsing is, dat we nu niet kunnen overzien, met welk probleem we onze nazaten op termijn zullen opzadelen.
Als we het fanatisme aanschouwen waarmee de nijlgans, vooral in de broedtijd, alles, hoe klein ook, binnen zijn territorium liquideert, dan kan er in de toekomst, gezien de enorm snelle toename van de populatie, wel eens geen enkele wilde watervogel meer over zijn. De nijlgans mag dan nu wel vogelvrij zijn, effect op vermindering van de aanwas heeft dat beslist nog niet. Als we niet kiezen voor een soortgelijke aanpak als bij de muskusrat, zal dat op termijn best wel eens een flinke klap kunnen zijn voor de biodiversiteit.

Laten wij, als leden van Aviornis, er in ieder geval voor zorgen, dat de witkopeenden, die we in onze perken houden, raszuiver blijven, zodat, mocht het ooit zo ver komen, wij nog exemplaren kunnen leveren, om de populatie in stand te houden. Nou, nou, wat een verhaal uit het decembernummer al niet losmaakt!
Zo, nu even heel wat anders. Uw bestuur van deze regio is nog steeds op zoek naar een lid, dat ons zou willen helpen. In het decembernummer deed ik ook een oproep en u kunt het geloven of niet, nul komma nul reacties. Echt géén één! Iedereen denkt natuurlijk, laat een ander dat maar doen. Maar als we nou allemaal zo gaan zitten denken, dan komt er echt niemand meer uit de luie stoel. Is er dan tussen al die 200 leden die we in onze regio hebben, niemand die bereid is een paar maal per jaar mee te helpen beslissingen te nemen waar alle regioleden wat aan hebben? Is er dan niemand bereid eens wat voor de andere leden te willen doen? U hebt toch de afgelopen jaren ook kunnen ondervinden wat de voormalige besturen en het huidige voor u als lid heeft betekend?
U leest toch ook al dertien jaar deze Nieuwsbrief?
Nu zit u vast te denken:”Dat is niks voor mij, dat kan ik niet, ik heb er vast geen verstand van”. Ik verzeker u, het is niet moeilijk, ik kan het nu ook! Ik weet trouwens nu ik dit schrijf niet of dat nou wel zo positief is, maar vooruit! Denk er nog even over na en reageer! Trek de pantoffels uit en de stoute schoenen aan!
U bent welkom!
Donderdag 15 januari 2004 bent u trouwens ook weer van harte welkom op onze regionale bijeenkomst in Zalen Overwijk, Heawei 9 in Tijnje. Deze bijeenkomst staat in het teken van de regionale jaarvergadering, een gebeurtenis die we nu eenmaal jaarlijks rond deze tijd moeten houden. Maar laat u daarvan niet weerhouden. U krijgt een traditionele nieuwjaarsborrel gratis en we toasten met elkaar op een hopelijk vruchtbaar nieuw jaar! De rest van de avond is nog niet ingevuld, maar laat u eens verrassen! We zijn in ieder geval van plan een videofilm te vertonen, waar die over gaat is nog een verrassing. Trouwens, even bijpraten met collega-leden is ook nooit weg, toch?
Tot zover, tot ziens op donderdag 15 januari, rond de klok van acht uur ’s avonds.
U komt toch ook?

Namens het bestuur, Sytse Buursma, regiosecretaris.  
 

<<<<<  terug naar Regioarchief

 
bovenkant pagina Iets nodig voor uw hobby? Kijk eens bij onze SPONSORS

J2-DC
© 2012 J2-DC